Życiorys

Stefan Konstanty Niesiołowski urodził się 4 lutego 1944 roku w Kałęczewie koło Brzezin. Jest profesorem nauk biologicznych (specjalizacja – entomologia), wykladowcą Uniwersytetu Łódzkiego, politykiem Platformy Obywatelskiej. Był posłem na Sejm X, I, III, wicemarszałkiem VI kadencji, senatorem VI kadencji. Aktualnie jest posłem VII kadencji.

Szkołę podstawową i średnią ukończył w Łodzi. W 1966 r. ukończył studia na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi Uniwersytety Łódzkiego. W 1979 r. uzyskał stopień doktora entomologii, od 1990 r. jest doktorem habilitowanym, a od 1995 r. profesorem zwyczajnym. Nauczyciel akademicki w Katedrze Zoologii Bezkręgowców i Hydrobiologii Uniwersytetu Łódzkiego.

Stefan Niesiołowski urodził się w rodzinie ziemiańskiej o patriotycznych tradycjach. Jego dziadek, Bronisław Łabędzki, został w 1905r. zesłany na Syberię za organizowanie strajku szkolnego. Ojciec Stefana, Janusz Niesiołowski, walczył z bolszewikami w 1920 r., z Niemcami w 1939 r., był też żolnierzem Armii Krajowej. Brat matki Stefana, Tadeusz Łabędzki, dzialacz Stronnictwa Ludowego (redaktor Wszechpolaka), został zamordowany przez UB w śledztwie w 1946r. nie wydając nikogo.

W latach 1964–1970 był współzałożycielem i działaczem antykomunistycznej konspiracyjnej organizacji „Ruch”, kwestionującej legalność PRL. W 1970 był pomysłodawcą akcji podpalenia Muzeum Lenina w Poroninie. 20 czerwca w wyniku dekonspiracji, wraz z innymi działaczami (m.in. swoim bratem Markiem, Emilem Morgiewiczem, Marianem Gołębiewskim, Andrzejem i Benedyktem Czumami), został aresztowany. 23 października 1971 skazano go na karę 7 lat pozbawienia wolności za „czynienie przygotowań do obalenia ustroju socjalistycznego przemocą” oraz próbę podpalenia Muzeum Lenina. We wrześniu 1974 został zwolniony na mocy amnestii.

Natępnie włączył się w działania opozycji demokratycznej, współpracował z KOR i ROPCiO. W sierpniu 1980 r. podjął współpracę z Komitetem Strajkowym MPK w Łodzi, był jednym ze współorganizatorów NSZZ „Solidarność” Regionu Łódzkiego, redaktorem prasy związkowej, członkiem Zarządu Regionalnego „Solidarność” i przewodniczącym „Solidarności” na Uniwersytecie Łódzkim.

W nocy z 12 na 13 grudnia 1981 r. został internowany, przewieziony do więzienia w Sieradzu, nastepnie osadzony w Jaworzu, a później w Darłówku. Uwolniony w grudniu 1982 r. W stanie wojennym nieprzerwanie działał w podziemiu solidarnościowym.

Był współzałożycielem ZChN, od początku zasiadając w jego władzach naczelnych. W Sejmie kontraktowym wspólnie z Markiem Jurkiem i Janem Łopuszańskim współtworzył charakterystyczny wizerunek tej partii. Wystąpił ze Zjednoczenia w 2001 roku. Był posłem: w latach 1989–1991 (w Sejmie kontraktowym), 1991–1993 (w Sejmie I kadencji) i 1997–2001 z ramienia Klubu Parlamentarnego AWS (w Sejmie III kadencji był przewodniczącym Zespołu Chrześcijańsko-Narodowego w ramach klubu parlamentarnego AWS, skupiającego posłów i senatorów ZChN). W 2001 kandydował ponownie na posła z poparciem Ruchu Społecznego AWS, jednak Akcja Wyborcza Solidarność Prawicy nie uzyskała mandatów w Sejmie.

W 2005 został senatorem z ramienia Platformy Obywatelskiej. Klub PO zgłaszał jego kandydaturę na wicemarszałka Senatu, została odrzucona w tajnym głosowaniu.

W wyborach parlamentarnych w 2007 roku w okręgu lubuskim po raz czwarty uzyskał mandat poselski. 6 listopada 2007 został wybrany wicemarszałkiem Sejmu, otrzymując 292 głosy poparcia przy 158 głosach sprzeciwu, 8 lipca 2010 po rezygnacji Bronisława Komorowskiego z funkcji marszałka Sejmu jako najstarszy członek prezydium Sejmu przejął jego regulaminowe obowiązki marszałka Sejmu do czasu wyboru następcy – Grzegorza Schetyny. Został przewodniczącym Polsko-Tajwańskiego Zespołu Parlamentarnego. W wyborach w 2011 został wybrany na posła VII kadencji.

Stefan Niesiołowski jest żonaty z Anną Królikowską-Niesiołowską (lekarką okulistką), jego jedynym dzieckiem jest adwokat Joanna Niesiołowska-Księżak, ma wnuczkę Zosię i wnuka Andrzeja Marka.